مِحجاجٌ     علی(ع) بسیار مناظره گر بود.

« اُدعُ سَبیلِ رَبِّکَ بالحِکمَهِ و المَموعِظَهِ الحَسَنَهِ و جادِلهم بِالتی هِیَ أحَسَنُ   پیامبرم! به سوی پروردگارت دعوت کن با حکمت و موعظه ی نیکو وبا آنان به بهترین شیوه جدال نما/سوره نحل،125.»  داشتن قدرت مناظره ی علمی ئ قانع و منقاد نمودن دیگران در برابر حق و مهارت در سخنوری دو طرفه و پاسخگویی به سوالات و ابهامات دیگران، یکی از مولفه های مثبت شخصیتی است. این ویژگی، فضیلتی بالاتر و برتر از خطابه و سخنوری یک جانبه است. علی(ع) در این فن دارای اقتدار و مهارت مثال زدنی بود، او هم طالبان حقیقت وهم معاندان و مغرضان را با کلامش قانع می نمود. مناظرات مکتوب او با معاویه و عمروعاص و دیگر تبه کاران و نیز یهودیان و نصاری و حقیقت جویان فراوان است. گروهی از یهودیان نزد حضرت آمدند و گفتند: هنوز پیامبرتان را دفن نکرده بودید که با هم درگیر شدید! حضرت فرمودند: ما درباره آنچه از اوست اختلاف کردیم نه در خود او، اما شما بلافاصله پس از عبور از رود نیل گفتید: «اِجعَل لنا اِلهاً کَما لَهُم ءَاِلهَهُ قالَ (موسی) إنَّکُم قَومُ تَجهَلُونَ/نهج البلاغه: حکمت317.»

برگرفته از کتاب گل روی علی(ع) نوشته مهدی نیلی پور