باسِلّ     علی(ع) که مردی توانمند، شجاع و خشمگین بر دشمنان بود.

توضیح: در میان عرب و عجم نزدیکترین یار رسول(ص) حضرت علی(ع) و در نتیجه دورترین بشر از شیطان و شیطان صفتان بود. حضرت علی(ع) در برابر ظالمین بسیار سرسخت بود. تا هنگامی که به کسی ظلمی نمی شد و یا حکمی از احکام الهی پایمال نمی شد، همچون دریای آرام و ساکت بود، اما چون ظلمی می شد ویا حکم خدا نادیده گرفته می شد دریای وجودش آنچنان طوفانی می شد که کسی یارای ایستادگی در مقابل امواج سهمگین را نداشت. در جنگ صفین، عبدالرحمان بن خالدبن ولید در وصف حضرت علی(ع) گفته است: « به خدا سوگند روزی بر ما گذشت که گرفتار اژدهایی همچون کوهی استوار شدیم و او در حالی که گرد وغبار به راه انداخته ومیان ما و افق حائل شده بود، بر ما هجوم آورد. او بر اسبی سیاه سوار بود و از چپ و راست شمشیر می زد و مانند شتری جوان، در جوش و خروش بود و چون پیکار کننده ی توفنده، از خشم دندان می فشرد. معاویه گفت: به خدا سوگند، هم اکنون او(حضرت علی(ع)) شمشیر می زند و انتقام جویانه می جنگد/شرح نهج البلاغه:ج8/ص53.»

برگرفته از کتاب گل روی علی(ع) نوشته مهدی نیلی پور