تشکل دانشجویی هیئت مشتاقان اهلبیت

               هَزَبرٌ      علی(ع) که چونان شیری چالاک و شکارگر بود.

توضیح: حضرت علی(ع) شیر صفت است. آنچنان اقتدار داشت که در انتخاب القابش بیشتر القاب شیر، چون: ضرغام، اسد، لیث و هزبر و قَسوَرَه به چشم می خورد. راه رفتنش، نگاهش، حمله اش، غرشش، همه و همه تصویری از یک شیر ژیان را تداعی می نمود. در وصف جمال و جلال او در تاریخ آمده است:  « چشمان علی(ع)، درشت، سیاه، چهره اش از زیبایی گویی ماه شب چهارده بود. شکمش فربه، سینه اش پهن، کف دستانش زِب، استخوان هایش سِتَبر و گردنش گویی جام نقره بود. موهای جلوی سرش ریخته، یال و کوپالی همچون شیر ژیان داشت، چون راه می رفت، می خرامید و پیکرش روان می شد. بازویش از ساعدش قابل تشخیص نبود و کاملا درهم پیچیده بود. مچ دست کسی را نمی گرفت، جز آنکه نفسش بند می آمد و تاب دم برآوردن نمی آورد. بینی اش کوتاه و ظریف بود، هرگاه به سوی میدان جنگ حرکت می کرد، به شتاب می رفت/وصف صفین:ص233. »

رونقی کان دین پیغمبر گرفت

از امیرمومنان حیدر گرفت

چون امیر نحل، شیر فَحل شد

زآهن او سنگ، مومِ نحل شد(عطار نیشابوری: مصیبت نامه)

برگرفته از کتاب گل روی علی(ع) نوشته مهدی نیلی پور