ضَرغام       علی(ع) مردی دلاور و نترس بود.

توضیح: اگر در تعابیر حضرت علی(ع) را شیر نامیده اند، تنها به خاطر محدودیت الفاظ برای رساندن مقصود است. زیرا الفاظ و تشبیهات بشری ناتوانتر از آن هستند که بتوانند اوصاف علی(ع) را در خود جای دهند. علی(ع) از کسی جز خدا نهراسید و سختترین شرایط جنگی او را مرعوب نساخت. در جنگ جَمَل زرهی خواست که بین کتف زره پارگی بود. امیرالمومنین آمد در حالی که بند کفشی در دست داشت. ابن عباس پرسید: با این بند می خواهی چه کنی؟ گفت: با این بند، پارگی زره را از پشت به هم وصل کن. ابن عباس گفت: آیا در چنین روزی، چنین زرهی می پوشی؟ فرمود: مگر چه عیبی دارد. ابن عباس گفت: بر تو بیمناکم. فرمود: نترس از اینکه کسی از پشت سرم حمله کند. به خدا سوگند، هرگز در هیچ مبارزه ای پشت نکرده ام(الجمل:ص355).  حضرت علی(ع) می فرمایند: « همانا من هرگز از میدان جنگ نگریخته ام و هیچ کس به پیکار من نیامد مگر آنکه زمین را از خونش سیراب کردم/ میزان الحکمه:ح1035.»

برگرفته از کتاب گل روی علی(ع) نوشته مهدی نیلی پور