صفت هفتاد ششم حضرت علی(ع)
خَطِیبٌ علی(ع) در سخنوری بی بدیل بود.
توضیح: قدرت سخنوری و مهارت در کلام و بیان حقایق و سخنگوی بارگاه خدا و رسول خدا بودن، یکی از سعادتها و فضیلت های ویژه حضرت علی(ع) است. او با بیانات معجزه آسا و تاثیر گذار خویش، دلها را زنده می کند و نهج البلاغه ی او پس از قرآن در وادی خطابه، ادبیات، معارف، فصاحت و بلاغت کتابی بی رقیب و اعجاب برانگیز است. گفته هایش چونان نهری زلال وپرخروش، کویر خشکِ دلهای تشنگان حقیقت و معارف حق را سیراب می کند. او نه تنها امیرالمومنین بود که «امیرالبیان» هم بود. معاویه در توصیف حضرت علی(ع) می گوید: «اگر همه زبانهای مردم گِرد آیند ویک زبان شوند، زبان علی(ع) در برابر آنها بسنده است/ دانش نامه امیرالمومنین:ج10،ص289. » او کسی است که فی البداهه، خطبه ای بدون«نقطه» و خطبه ای بدون«الف» ایراد نمود(دانش نامه امیرالمومنین:ج10/ص310).
ابن ابی الحدید می گوید:(در فصاحت، او پیشوای فصیحان و سرور بلیغان است وکلام او پائین تر از کلام خدا وبرتر از سخن آفریدگان است.) او در ذیل خطبه ی 221 می گوید: (اگر همه فصیحان عرب در مجلسی گرد آیند و این خطبه برایشان خوانده شود سزاوار است در برابر آن سجده کنند/ دانش نامه امیرالمومنین:ج1،ص300.) همچنین او در شرح خطبه 221 نهج البلاغه می گوید: (سوگند به آنچه همه ی امت بدان سوگند یاد می کنند، این خطبه را از پنجاه سال پیش تا کنون بیش از هزار بار خوانده ام و هیچگاه آن را نخوانده ام مگر آنکه ترسی و هراسی و حس پندگیری را در وجودم انداخته است/ دانش نامه امیرالمومنین:ج10، ص301.) جرج جرداق مسیحی(استاد ادبیات عرب در لبنان) می گوید: (جاذبه های کلمات امام علی(ع) شوری در من ایجاد کرد که 200 مرتبه نهج البلاغه را مطالعه کردم/نهج البلاغه دشتی:ص13.) مرحوم دشتی می فرماید: (در عنوان گذاری و موضوع بندی نهج البلاغه 1500 عنوان در 74 رشته تخصصی فهرست بندی نمودیم/ نهج البلاغه دشتی:ص15.)
برگرفته از کتاب گل روی علی(ع) نوشته مهدی نیلی پور