زَکِیُّ  الزَکانه      علی(ع) دارای متانتی بی آلایش بود.

توضیح: حضرت علی(ع) انسانی با وقار و پر هیبت بود، متانت و آرامشش در جنگ و صلح و در خلوت و جمع، در برابر دوست و دشمن یکسان بود. او صاحب نفس مطمئنه بود وبا راه یافتن به حقیقت ذکر خدا به دریایی از اطمینان قلبی دست یافته بود. قرآن، علی(ع) را نفس مطمئنه خوانده و می فرماید: « یا ایَّتها النَّفس المُطمئنهُ  إرجعی إلی رَبِّک راضیهً مرضیه/ هان ای نفس مطمئن و آرامش یافته  به سوی پروردگارت باز گرد که هم تو از او راضی هستی و هم او از تو(سوره فجر/28).»   امام صادق(ع)  در تفسیر این آیه در شان حضرت علی(ع) نازل شده است(تاویل الایات:ج2،ص795).  ایشان همچنان در تبیین صفات امام می فرمایند: «خداوند متعال امام را برای بندگان به منزله پرچم(هدایتی) قرار داد و بر او تاج وقار پوشانید و وجودشان را از نور جباریت خویش بهره مند ساخت./کافی:ج1، ص203.»

برگرفته از کتاب گل روی علی(ع) نوشته مهدی نیلی پور