الرَّشادِ    علی(ع) حق گرا و رشد یافته بود.

توضیح: رشد در فرهنگ قرآن کریم، بر صفتی اطلاق می شود که انسان را به صلاح و سداد راهنمایی می کند واز تباهی و سیاهی باز می دارد. این واژه در مقابل غَیّ به کار می رود. قرآن می فرماید: «قَد تَبَیَّن الرُشدُ من الغی  همانا رشد و صلاح از گمراهی و ضلالت باز شناخته شده است/سوره بقره،256.»  قرآن معجزه ای است که پیروانش را به رشد می رساند، چنانچه می فرماید:«یَهدی إلی الرُّشدِ  قرآن به سوی رشد هدایت می کند/سوره جن،2.»  در مفهوم واژه ی رشد،«به مقصود رسیدن» نهفته است و علی(ع) رشاد و رشید بود، به مقصد اعلای خلقت جهان هستی رسیده بود. او پس از پیامبر کامل ترین مظهر رشد الهی به شمار می رود. حضرت علی(ع) درباره ی رهبری رشیدانه ی خویش می فرمایند: «أتَتَوَقَّعونَ إماما غیری.... و یُرشِدُکم السَّبیل   آیا انتظار دلرید رهبری جز من با شما همراهی کند... و راه حق را به شما نشان دهد؟(و حال آنکه جز من کسی را توان چنین کاری نیست.)/نهج البلاغه: خطبه 182»

برگرفته از کتاب گل روی علی(ع) نوشته مهدی نیلی پور