مُجَانِبُ الفَسادِ    علی(ع) از تباهی بدور بود.

توضیح: فساد و تباهی گاهی علمی است و گاهی عملی. اندیشه و عمل فاسد، انسان را به وادی تباهی می کشاند و رفته رفته صاحبش را از مرحله ی «فاسد» بودن به مرحله «مفسد» بودن سوق می دهد. مُفسد کسی است که علاوه بر غوطه ور شدن در تباهی، دیگران را نیز به این گرداب می کشاند. قرآن می فرماید:« وَ لا تَعثَوا فی الارضِ مُفسدین   در زمین به فساد و گردنکشی نپردازید/بقره60.»   مصادیق فساد در قرآن عبارت است از:  نفاق و منافقین(سوره بقره/11) ،  قطع رحم(سوره بقره/27)،  قتل و کشتار(سوره قصص/4)،  طغیان(سوره فجر/12)، کم فروشی(سوره هود/85).                                حضرت علی(ع) که مظهر اصلاحگری و مُصلح بشریت بودند از تمام مظاهر تباهی منزه بودند و با تلاش، مرام، اندیشه و عمل خود ریشه ی تباهی را در طول حیاتشان از روی زمین برکندند.

برگرفته از کتاب گل روی علی(ع) نوشته مهدی نیلی پور